Een gebed zonder eind

Een gebed zonder eind

De stenen liggen hotseknots verspreid over de stille grond,
Door leed en verzoening geketend aan het werelds fundament.
In vuur en ijs gedoopt, gemarteld, echter kerngezond,
Een heilig verbond dat zijn historisch weerga niet kent.

Zij worden aanbeden door de verstaanders van de kunst
het oude geloof in betere tijden te doen herleven.
Elke stap op deze heilige grond is hen een gunst,
Een ander lot is deze bewaarders niet gegeven.

Een stoet van witte baarden en lange gewaden,
Trekt vanuit het vaderland naar de gewelfde stenen.
O, kreunt men, besproei deze uitkiemende zaden,
Laat hen groeien, om kracht aan hen te ontlenen.

Het vuur brandt, het water krijst, en de wind schreeuwt,
Onderwijl staat de stoet, gekomen van verre en heinde
Aan de voet van de hemel, dat zo de chaos in geeuwt
Daar zingen de paradijsvogels hun gebed zonder einde.

Het vertrouwen, het weerzien met familie van toen,
Stijgt als een golf met elke voorbijgaande minuut.
Een stap dichter bij de afgrond, staat men koen,
En wacht op de aankomende vloed, o zo bruut.

De stap is gezet, versierde lijken zijn gevonden, verrot,
Ieders kansen op een hiernamaals voor eeuwig verkleind.
Tijdens het ritueel sloeg de tsunami op de rotsen kapot,
Maar nog zingen de paradijsvogels een gebed zonder eind.

Annonser

Om joannavanschaik

Science communication graduate. Music, poetry, literature, travel, science and language collide in this blog.
Det här inlägget postades i Nederlands och har märkts med etiketterna , , , , , . Bokmärk permalänken.

Kommentera

Fyll i dina uppgifter nedan eller klicka på en ikon för att logga in:

WordPress.com Logo

Du kommenterar med ditt WordPress.com-konto. Logga ut / Ändra )

Twitter-bild

Du kommenterar med ditt Twitter-konto. Logga ut / Ändra )

Facebook-foto

Du kommenterar med ditt Facebook-konto. Logga ut / Ändra )

Google+ photo

Du kommenterar med ditt Google+-konto. Logga ut / Ändra )

Ansluter till %s