Over schoonheidsidealen

Even een artikeltje in het Nederlands voor de verandering, maar de bron is dat ook, dan kan ik dus bij uitstek mijn moedertaal kiezen voor dit blogje.

Ik zag gisteren in het Volkskrant Magazine een interessant panelgesprek met verscheidene mannen over schoonheidsidealen (met andere woorden, hoe ziet de ideale vrouw eruit en waarom is zij aantrekkelijk?). Daarin worden enkele clichés uitgelegd die door mannen in het algemeen wel gestaafd zouden moeten worden (generalisaties! boe! bah!), en nog wat andere leuke paradoxjes die langskomen over hoe vrouwen er al dan niet uit zouden moeten zien. Gelukkig is men een beetje af van het wel erg simplistische pornoborstenideaal, en is niet alles een wat kuisere versie van Gummbah (die trouwens wel wat strips verzorgde, dus tja, wat ik daarvan moet denken weet ik ook niet).

Nou is het sowieso natuurlijk een beetje raar dat mannen over de schoonheid van vrouwen oordelen (alhoewel wel vaak voorkomend) omdat die met een ander lichaam opgescheept zitten dat zich ook anders gedraagt. Dus enkele keuzes moeten ons als man zijnde wel vreemd voorkomen want wij hoeven die keuzes gewoon niet te maken op basis van fysiologie. Daarnaast is het mannelijk oordeel over vrouwelijk schoonheid en de consequenties die op basis daarvan getrokken worden natuurlijk een heikel punt in de samenleving (maar ik wil het hier niet hebben over burqa’s, hijabs, enz). Laat ik het erop houden dat deze oordelen, op zijn zachtst gezegd, verkeerd geïnterpreteerd kunnen worden.

Maar wat mij vooral opviel was een discussie over het woord ”naturel”. Mannen zouden ervan houden als een vrouw er naturel uitziet. Uit de experimenten bleek echter dat men niet koos voor vrouwen zonder make-up, maar met een lichte variant van make-up (wat foundation en mascara en misschien een beetje lippenstift in een natuurlijke kleur) waardoor de vrouw in kwestie er nog steeds natuurlijk uitziet, maar dat allang niet meer is. Dit werd de ”naturel-paradox” genoemd. Mij is dat al wat langer opgevallen, ik heb het ook weleens tegen een ex-gezegd, die mij ook van repliek diende met ”maar je weet toch wel dat ik wel wat make-up op heb, he?” ”Ja, maar je ziet er alsnog naturel uit”. Enfin, goed, missie geslaagd voor de desbetreffende ex, ik blij, zij blij, hoeft ze ook geen drie uur voor de spiegel te staan.

Maar wat uiteindelijk de bottom line was van het artikel (althans, naar mijn idee) is dat het schoonheidsideaal gewoon teveel verschilt per persoon, per generatie, en per sociale norm die op die plek in de mode is op dat moment. Om nog maar niet te spreken van ”sociaal wenselijke antwoorden” en dergelijke, ook als we simpelweg uitkomen voor onze voorkeuren, is die variatie gewoon veel te groot. Er zijn nu eenmaal mensen onder ons die liever wat meer vet op de botten zien en mensen die van graatmager houden. Dus het angstig vastklampen aan een ideaal is uiteraard allang achterhaald (dat weten we intrinsiek ook wel, maar de samenleving heeft daar nog wel wat vastgeroeste ideeën over waarmee we doodgegooid worden).

Bovendien is aantrekkingskracht iets zeer fluïde’s – dit verandert in de loop der tijd en sommige dingen worden een gewenning, of soms worden dingen juist aantrekkelijk door de verpakking waarin ze gebracht worden. Een voorbeeld: zelfverzekerdheid dat op de juiste manier gebracht wordt is ontzettend aantrekkelijk – een manier om te weten dat die persoon staat voor zijn idealen – ontzettend sexy. Maar niet sexy als je ermee te koop loopt en er continu over praat en vervolgens geen enkele van je handelingen ermee in overeenstemming is. Zoiets straal je uit, je kunt het niet verbaal beweren. Het moet een beetje in je zitten en je moet je een beetje op de hoogte stellen van hoe men nu zelfverzekerd overkomt, niet alleen verbaal, maar ook op basis van lichaamshouding en dergelijke. (Dit is trouwens iets wat ik duidelijk dan weer niet heb, helaas).

Maar waar het op neerkomt – als je denkt aantrekkelijk te willen zijn, dan is het, zoals met zoveel dingen, vooral problematisch omdat je probeert een te grote doelgroep aan te spreken, waarvan er maar een gedeelte geïnteresseerd is in je avances. Dus is het veel belangrijker om na te gaan of je wel in de juiste vijver vist en of je eerlijk bent richting jezelf. Daar komt wel een stukje mode bij kijken, maar ja, sommige mensen hebben de speeltjes van Christine-le-Duc niet nodig. Dan heeft het ook geen zin om ermee aan te komen zetten. En anderzijds, als je daar zelf wel behoefte aan hebt, misschien moet je dan toch maar eens kijken bij dat meertje om de hoek. Daar zit ook vis, en misschien voldoet die eigenlijk wel beter aan je schoonheidsideaal.

Annonser

Om joannavanschaik

Science communication graduate. Music, poetry, literature, travel, science and language collide in this blog.
Det här inlägget postades i Nederlands och har märkts med etiketterna , , , , . Bokmärk permalänken.

Kommentera

Fyll i dina uppgifter nedan eller klicka på en ikon för att logga in:

WordPress.com Logo

Du kommenterar med ditt WordPress.com-konto. Logga ut / Ändra )

Twitter-bild

Du kommenterar med ditt Twitter-konto. Logga ut / Ändra )

Facebook-foto

Du kommenterar med ditt Facebook-konto. Logga ut / Ändra )

Google+ photo

Du kommenterar med ditt Google+-konto. Logga ut / Ändra )

Ansluter till %s